Lees ‘Het Weerzien’ en steun War Child!

Kleurrijk Afrika geïllustreerd in nieuw reisverslag ‘Het Weerzien’

Anneloes Dekker Het Weerzien Na kort kennis gemaakt te hebben met de magische stilte van de Sahara , houdt Anneloes Dekker het niet voor mogelijk op korte termijn nogmaals een bezoek te mogen brengen aan dit adembenemende landschap en haar bewoners. Ze krijgt de kans met een auto vanuit Oss richting Ghana te rijden en is zo onder de indruk van alles wat ze op haar pad tegenkomt, dat ze er een humoristisch en gedetailleerd reisverslag van bijhoudt. Maar of alles zo verloopt zoals ze gepland had...?

Biografie "Ik ben geboren in 1971 in Zwolle en ik ben werkzaam in de gemotoriseerde evenementen branche. Na vele reizen ontstond in 2002 het idee om, samen met mijn partner, bij terugkomst een avontuurlijke reisorganisatie in de markt te zetten, waarmee ik werk en het onderweg zijn kon combineren. De beschreven reis door Afrika is een grote inspiratiebron geweest voor het reisprogramma van haar reisbureau ‘Active Drive’, gespecialiseerd in 4x4 reizen.Nu Active Drive een succes is en ik de trotse moeder ben geworden van zoon Puk, is het tijd om mijn langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan: schrijven. Iets wat ik vol passie doe!"

Een stukje uit het boek:

De verlichting was met tape weer op de juiste plaats bevestigd en voor de cockpit hing een klungelig gordijn, dat ons ervan moest weerhouden naar binnen te gluren. De steward kwam langs met een dienblad met daarop bekertjes met aanmaaklimonade en het enige dat er professioneel uitzag was zijn uniform! Bij het taxiën naar de startbaan viel het ons op, dat er van de twee motoren maar één draaide. Nienke keek me strak aan en vroeg of ze het wel goed gezien had. Alhoewel dat ik het ook opmerkte, zei ik tegen haar dat de andere motor zo wel mee zou gaan draaien. Wellicht moest hij even op gang komen. Waar ik een dergelijk stom antwoord vandaan haalde, weet ik nu nog niet, maar ik wilde in ieder geval niet hebben dat ze in de stress zou schieten en de cockpit binnen zou rennen om de captain te vertellen dat hij moest stoppen. Nadat mijn hart er bijna met me vandoor ging, keek ik nog één keer opzij. Ze gierden nu beide op volle toeren. Riemen om en gaan! Het vliegtuig zat vol met mannen in jurkachtige gewaden en we pasten geheel niet in het beeld. Ik vroeg me af hoe Teun deze vlucht ooit voor ons had kunnen regelen. Toen we het vliegtuig uit kwamen en om ons heen keken, zagen we niets anders dan zand, zand en nog eens zand. Ik keek om me heen naar de mensen, de huizen, de overal loslopende dieren en het vuilnis op straat. De krotten van die mensen, die kennelijk helemaal niets meer hadden en de trillende hitte die vanaf de golfplaten daken omhoog krulde. Ik had geprobeerd me een voorstelling te maken van waar we terecht zouden komen maar besefte, dat ik te maken kreeg met een lichte cultuurshock.